அன்று மழை பெய்யவில்லை –
ஆனாலும் பூமி நனைந்திருந்தது.
முள்ளிவாய்க்கால் நிலம் ஒரு நதி போல ஓடியது,
தண்ணீரால் அல்ல,
தமிழ் குழந்தைகளின் இரத்தத்தால்!
ஒரு குழந்தையின் கண்கள் தாயின் மார்பைத் தேடின –
அதைப் பதிலளித்தது ஒரு குண்டு!
மரணமே அந்தக் குழந்தையையும் தாயையும்த் தாலாட்டியது.
அங்கே ஒரு lullaby-யும் இல்லாமல் வாழ்க்கை முடிந்தது.
ஒரு அரசாங்கம் திட்டமிட்டது –
ஒரு எழுச்சி கொள்ளும் இனத்தை அழிக்கும் வரைமுறை.
மறுமொன்று பார்த்துக்கொண்டது –
இந்தியா எங்கள் இரத்தத்தில் ஓர் பங்காளியாக கையெழுத்திட்டது.
மேலே போர் விமானங்கள் நிழலைத் திரித்தன,
கீழே குழந்தைகள் மறைவதற்கு ஓடின –
இயற்கையே எங்களுக்கு விரோதமாயிற்று.
சமாதானம், அதிகாரம், ஜனநாயகம் –
எல்லாம் எங்கள் உடல்களின் சாம்பலாக விற்கப்பட்டன.
மண்ணடியில் ஒருவன் மூடிய குரலால் கதறிய சத்தம்
இன்னும் நம் நரம்புகளில் முழங்குகிறது –
“அம்மா… காப்பாற்று…”
அந்தக் குரல் வானைத் துளைத்தது,
ஆனால் உலகம் காதுகளை மூடியது.
ஐக்கிய நாடுகள்,
நீங்கள் சடலங்களின் கணக்காளி மட்டுமே!
நீங்கள் இறந்தவர்களை எண்ணினீர்கள்,
ஆனால் மனிதத்தை எண்ண மறந்தீர்கள்.
இலங்கை அரசு –
ஒரு இன அழிப்பின் ஒப்பந்த கொலைக்காரன்.
இந்தியா –
இன அழிப்பின் வேர் போடுபவர்.
ஒவ்வொரு தமிழரும் வீழ்ந்தபோது,
ஒரு எதிர்ப்பின் ஒளியூட்டும் விழுந்தான் எழுந்தான்.
உணவும் இல்லை, தண்ணீரும் இல்லை –
ஆனால் இரத்தம் ஓடியது,
அதில் இருந்து எழுந்தது ஒரு குரல்:
இனி யாராலும் ஒழிக்க முடியாத எங்கள் குரல்!
முள்ளிவாய்க்கால் –
முடிவல்ல,
இறுதிப் பலியால் ஊற்றிய விதை.
இன விடுதலையின் துளிர்த்தக்க வீர கனி.
அங்கே இறந்த ஒவ்வொரு பெண்மணியும்,
ஒரு தேச வீரர்களே!
அங்கே எரிந்த ஒவ்வொரு இலைக்கும்,
பிறக்கும் ஒரு தமிழர் சுடர்!
முள்ளிவாய்க்கால் ஒரு கண்ணீரின் நூலகம்!
அழிக்கப்படாத கவிதைகள் அங்கே புதைந்து கிடக்கின்றன,
நரம்புகளில் எழுதப்பட்டவை,
மௌனத்தில் பதிக்கப்பட்டவை.
மறைந்தவர்கள் நம்முள் மூச்சாகவே பிசைந்துள்ளனர் –
தொலைந்தோ செல்லவில்லை!
மூடிய கண்கள் திறக்கும்!
மறைக்கப்பட்ட உண்மைகள் வெடிக்கும்!
நியாயத்தின் நீதிமன்றத்தில்
ஒருநாள்
இலங்கை அரசும், இந்தியாவின் உடந்தையாளர்களும்
உண்மையின் நெருப்பில் நின்று கொளுத்தப்படுவார்கள்!
முள்ளிவாய்க்கால்,
நீ மறக்கப்பட வேண்டிய வரலாறு அல்ல –
தூய கண்ணீரால் ஏற்றப்பட்டதொரு விளக்கு.
தமிழ்களின் வீழ்ச்சி அல்ல –
அவர்கள் எழுச்சியின் முதற்கனல்!
பச்சை நிலத்தில் விழுந்த இரத்தம்
தோழரின் கண்ணீரோடு கலந்தது –
அந்த தெய்வீகமான கண்ணீர்
எந்த இதயத்தைக் தொடினாலும்,
அது தீயாய் எரியும்
நியாயம் வரும்வரை!
முள்ளிவாய்க்கால் –
நீ மருந்தாகாது.
நீ வருங்காலக் குழந்தைகள் உச்சரிக்கும்
தமிழ் எழுச்சியின் பேரொளி
