கருணையின் முகமென நடந்தான் ஒருவன்,
கபடத்தின் நிழலால் வளர்ந்த குடும்பம்,
கோடிகளுள் புரள, கவலைகளில்லாமல்,
எம்மினம் காவாக இழைக்கப்பட்டோம்!
பிரதான மன்றங்களில் பட்டம் இட்டபோது,
பட்டமாகப் பெயர்ந்தது எம் உயிர் எண்ணிக்கை.
அவர்களோ உயர்ந்தனர் உறவின் சிதைப்பில்,
நாமோ இரத்தத்தில் நசுங்கினோம் நிலத்தில்!
கட்டுமரம் கண்ணீரை குடித்தபின் வளர்ந்தது,
அதன் வேர்கள் நம்மை விழுங்கியது,
விதி அல்ல இது—துரோகத்தின் விளைவு,
மறக்கமாட்டோம்; மன்னிக்கமாட்டோம்!
தாய் மொழி அழிந்தது, பிள்ளைகள் புலம்பினர்,
தாயகம் சிதறியது, கண்ணீரின் சமாதி,
ஆனால் நம் சுடரொளி சாகாது தோழா,
உண்மை உயிர்க்கும் நாள் வருமடி!
