மண்ணில் மட்டும் அல்ல—
மக்களின் விழிகளில் தெரிகிறது அந்த நெருப்பு—முள்ளிவாய்க்கால்!
வானிலிருந்து வீழ்ந்த குண்டுகள்,
கடலில் மூழ்கிய உடல்கள்,
மௌனத்தில் நழுவிய குரல்கள்,
அழிக்கப்பட்ட ஒரு இனத்தின் நிழல்கள்!
அது கனவல்ல—அது நிஜம்!
அது ஒரு கதையல்ல—பேரினவாதத்தின் சாட்சியம்!
சில வார்த்தைகள் உணர்வை கிளப்பலாம்,
ஆனால் முள்ளிவாய்க்கால் ஒரு வார்த்தையல்ல—
ஒரு இனத்தின் ஆழமாய்க் குத்திய புண்!
தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளை கட்டிக்கொண்டு இறந்தனர்,
குழந்தைகள் பெயர்கூற முடியாமலே புதைக்கப்பட்டனர்.
இங்கே மரணம் இல்லையே—இன அழிப்பு தான்!
இங்கே அமைதி இல்லையே—மண்ணில் புதைந்த புலம்பல்!
மே 18 என்பது வெறும் நாளல்ல—
அது நமது இன உணர்வின் தீக்கதிர்!
எதிர்கால தலைமுறைகள் கேட்க வேண்டும்:
“விடுதலை என்பது விருப்பமல்ல—அது அவசியம்!”
பசிக்குப் பலியான பிள்ளைகள்,
வெறியால் சுடப்பட்ட மக்கள்,
மண்ணாகிய சுடுகாடுகள்—
இவை அனைத்தும் ஒரே சத்தத்தில் புறப்பட்டன:
விடுதலை!
முள்ளிவாய்க்கால் என்பது ஒரு இடமல்ல—
அது தமிழரின் உயிர்த்தெழுந்த எழுச்சிச்சின்னம்!
நமது போராட்டம் பழிக்கு அல்ல,
நீதிக்கே அது அழைக்கிறது!
சுதந்திரம் எங்களுக்கு கொடுக்கப்படாது,
அது நம் குரலில் எழ வேண்டும்!
அது நம் அடக்குமுறையில் பொங்கி வெடிக்க வேண்டும்!
அது அழிவின் முடிவல்ல—
எழுச்சியின் தொடக்கம்!
இன்னும் எத்தனை முள்ளிவாய்க்கால்கள்?
இன்னும் எத்தனை இரவுகள் மௌனமாகும்?
எங்கள் வரலாறு மீள எழுதப்பட வேண்டுமெனில்—
நாம் எழ வேண்டும்!
அந்த இரத்தமூட்டிய மண்ணில் ஒரு வார்த்தை மலர்கிறது:
“தமிழீழம்!”—அது சுடுகாடைக் கடந்த கனவு!
மே 18 நினைவல்ல—ஒரு செயற்கூறல்!
அது எச்சரிக்கை அல்ல—
விடுதலை என்பது ஒரே நீதியின் வழி என்பதைச் சொல்லும் அக்னிச் சின்னம்!
