(முள்ளிவாய்க்கால் தமிழின அழிப்பின் நினைவாக)
“இங்கே தாக்கமில்லை” என்று சொன்னார்கள்,
அதை நம்பி குழந்தைகளை தூக்கிக்கொண்டு ஓடியாள் ஒரு தாய்.
முகவாயில் வெள்ளைக் கொடி —
ஆனால் உள்ளே வெடிகுண்டுகள் காத்திருந்தன.
நாம் ஏமாந்தோம் — திட்டமிடப்பட்டது எமக்கு எதிராக,
புகைமூட்டத்தில் இல்லை தவறு —
நீரிழிந்து போன குழந்தை நாயகனின் பிழை இல்லை.
அவனது தவறு — தமிழ் இனமாக பிறந்தது தான்!
மூன்று பக்கம் கடல், நான்காவது மரணம்.
எங்கே ஓடுவது? யாரிடம் இரக்கம் கேட்பது?
ஓநாயைத் தான் காவலனாக்கி,
மந்தையைக் கட்டிய சிறையில் சுட்டனர்.
பூச்சிகளைப் போல மேலிருந்து தெறிக்கச் சுட்டார்கள்,
பசிகளால் பலமாகிய அம்மாக்கள்
தங்களின் குழந்தைகளை மடியில் மறைத்தபடியே சிதறினார்கள்.
தாக்குதல் இல்லை என்ற பகுதி — சுடுகாடு ஆனது.
நெஞ்சின் வழி வெடிக்க, உயிர் பறிக்க…
உலகம் பார்த்தது — ஆனால் பேசவில்லை.
நாட்டுகள் மெளன கையெழுத்துகள்;
படுகொலைக்கு சாட்சி என்ற பெயரில் பங்கேற்றன.
நாங்கள் பயங்கரவாதிகள் இல்லை — உயிர் கேட்டு நடந்த மக்கள்.
சுகாதார முகாமில் சுடப்பட்டது நம்பிக்கை.
மருந்துக்காக அலறிய மூதாட்டியின் கதறலில்
இருபதாம் நூற்றாண்டின் நரகச்சாட்சி புதைந்தது.
பொய் பிரசாரங்கள் காற்றில் பறந்தன,
உண்மைகள் தாழ்த்தப்பட்டன – போர்க்குற்றமென அழைக்கப்படவில்லை.
அது “சிறிய யுத்த முடிவு” என்று சுலபமாக எழுதப்பட்ட ஒரு வரி,
ஆனால் தமிழ் நாட்டம் — ரத்தத்தில் எழுதப்பட்ட நம் வரலாறு!
முள்ளிவாய்க்கால் எங்கள் உரிமையின் சுடரொளி!
பிணங்களின் மேல் செழித்த உண்மை.
வெள்ளையிலேயே கருப்பு எழுதப்பட்டது,
ஒரு இனத்தின் அழிப்பு — இனி மறக்கப்படாது.
