மண் பேசும்… ஆனால் உலகம் கேட்காது,
எங்கள் குரல் சத்தமில்லை, சத்தமென உணரப்படவில்லை,
பிற இனங்கள் புனிதமென பூசப்படும் பூமியில்
தமிழர் இரத்தம் கலந்த நிலம் ஒரு மண்ணாக மட்டுமே மதிக்கப்படுகிறது.
முள்ளிவாய்க்கால்!
அது போர் அல்ல… ஒரு திட்டமிட்ட இன அழிப்பு,
விண்ணைத் துளைக்கும் குழந்தைகளின் கண்ணீர்
நீர்கடலில் கரைந்தபோதும்… ஓர் இனத்தின் பின் பின்வாங்காத சத்தியம்.
மறவாமலிருத்தல் நம் கடமை,
மௌனத்தின் மரணத்தில் எழுந்தோம் நாங்கள்,
தியாகத்தின் பசுமையில் பூத்தோம்
நிழலாக வாழ்ந்தாலும்… நிச்சயமாக எழுதப்படும் எங்கள் வரலாறு.
மே 18 –
பூவாய் மாறாத இரத்தமொழி,
சுடராய் முடிவில்லா வெறுமையின் நடுவில்,
தெருவில் வீழ்ந்த ஒவ்வொரு சாயலும்
தேர்வுக்குரிய நம் உணர்வின் விளக்கு.
அம்மாக்கள் பசியோடு உரைத்த மௌனம்,
மண்ணில் புதைந்த பசலைக்கண்ணீரின் சாட்சி,
பிள்ளைகளின் உடலோடு சுமக்கப்பட்ட கனவுகள்,
இனவழிப்பின் ஒவ்வொரு கணமும் நம் வாழ்வின் உறுதி!
தமிழீழம்
அது ஒரு வெறுமனே நாடு அல்ல
ஒரு இனத்தின் மீட்பு கனவு!
பாறைகளில் பொறிக்கப்பட்ட சத்தியம்,
உலகம் மறந்தாலும்,
நாம் நினைவுகொள்ளும் வரை அது உயிருடன் இருக்கிறது.
