முள்ளிவாய்க்கால் சொல்லவில்லை,
மௌனமாகவே கதைகள் பேசியது –
மரணம் வரிசையாய் நடந்தது,
மனிதம் தலைகுனிந்தது!
தாயின் பிணை முறிந்தது,
தந்தையின் நெஞ்சம் வெடித்தது,
குழந்தையின் கண்ணீர் குடைந்து,
கரும்புனல் சிவப்பாயிற்று!
வானம் நம்மில் மழை பெய்யவில்லை,
வாள்களாய் குரோதம் பொழிந்தது,
மண்ணும் வாடி மௌனித்தது,
மனித குலம் செத்ததென நினைத்தது!
ஆனால்…
சுடராய் நின்றோம் சாமராய்த்து,
இன உணர்வு தீயாய் எரிந்தது!
மே18 அன்று நினைவில்,
எங்கள் எழுச்சி உயிர்ப்பதாய்!
இறந்தவர்கள் உயிரும் எங்கள் உள்ளத்தில்,
இழந்த வரலாறு எங்கள் கையெழுத்தில்!
மனித உரிமை அழிக்கப்பட்டது,
மரபுக் கொள்கைகள் நெரிக்கப்பட்டது!
இன்று நாம் கூறுகின்றோம்:
மண்ணும் வானும் சாட்சி!
மன்னிப்பும் மறப்பும் இல்லை!
தமிழ் இனப்படுகொலை – இன நியாயம் தேவை!
