காலம் அடைத்த பக்கங்களுக்குள்
அடையாளமற்ற சடலங்களாக
எங்கள் வாழ்கையின் வரலாறு புதையவில்லை,
அவை இனவழிப்பின் எழுச்சி களஞ்சியமாக
நம் நெஞ்சில் தீப்பொறியாகவும்
நம் மொழியில் வாள்மையாகவும் இன்றும் உயிரோடு!
கழுத்திற்குள் அழுகிய குழந்தையின் குரலும்,
மரத்தின் வேர் போல பிணப்பட்ட தாயின் கட்டிலும்,
நீரிழிந்து நின்ற கண்ணீரின் கனமும்
இன்றும் எங்கள் இரத்த ஓட்டத்தில் ஒலிக்கின்றன.
முள்ளிவாய்க்கால்
சுடுகாடல்ல –
அது தமிழர் சுடர்க் கொள்கையின் உயிர் கோபுரம்.
அங்கு விழுந்த ஒவ்வொரு உயிரும்,
வானத்தின் விளக்காகத் திகழ்கின்றன.
நாங்கள் அழிந்தோம் என்ற உலகு –
மிகுந்த தவறே செய்தது.
ஏனெனில், எங்கள் ஒவ்வொரு வீழ்ச்சியும்
புதிதாய் பிறக்கும் வெற்றிக் குருதியாக மாறியது!
கண்டபோதும் பேசாத உலகம்,
பசித்தபோதும் உணவளிக்காத ஓர் அன்னைமாதிரி,
எமக்கு நீதியளிக்காத பேரியக்கங்கள்,
எம் தாய்மொழி ஏந்திய குழந்தையின் கரச்சலுக்கு
இம்மண் பதிலளிக்கிறது –
போராளி தமிழனாய் உயிர்பெறும் மறு பிறவியாக!
அம்மாவின் மார்பில் சாய்ந்து
கண்ணீர் அருந்திய அந்த பிள்ளை
இன்று எழுகின்றான் –
தந்தையின் தொலைந்த சத்தம்
அவன் சுரந்த வாளாக ஆகிறது.
முள்ளிவாய்க்கால் இனவழிப்பு
ஒரு சோகக் கதை அல்ல,
அது ஓர் அழிப்புக்குப் பிறந்த அகவணக்கம்!
தொட்டியிலிருந்து மண்ணைத் தூளாக்கி
உலகை ஆட்சி செய்யும் வரலாற்று விதிகள்
இங்கே மாற்றப்படும் –
இனத்தை அழித்தவர் பெயர் அழிந்தும்
இனத்தை உயிர்பெற்றவர் பெயர்
தமிழும் தமிழனும் என்றே நிலைக்கும்.
நாங்கள் மண்ணாகவில்லை –
மண்ணில் நின்ற ஒவ்வொரு தமிழனும்
இனத்தின் எழுச்சி நிலமாகி விட்டான்!
வாடிய இதயங்களில்
வன்னியின் நெருப்பு மறுபடியும் மூள்கிறது.
முள்ளிவாய்க்கால் மாதம்
துயரத்தின் காலண்டர் அல்ல –
அது எழுச்சியின் கொடிமரம்!
அதன் நிழலில்
புதிய தலைமுறை பழைய போராட்டம்
புதிய மொழியில் பாடுகின்றது:
> “அழித்துவிட்டால் வாழ்வோம்;
அடக்கியால் வெல்வோம்;
இழந்தாலும் மறப்பதில்லை!”
