பிறைபோல் மாறும் சித்திரத்தின் பின்னே மரணம் நிற்க,
மண்ணின் பாதையை மறந்து மாயைக்குள் மூழ்கினாய்.
வாழ்க்கை என்பது வீரருக்கான அரங்கம்,
அதை கலையரங்கமென்று எண்ணி அலைந்துவிட்டாய்.
புலம்பும் நிழல்களை தலைவனென ஏற்றுக் கொண்டு,
புனிதக் கனவுகளைத் தூக்கியில் தொங்கவிட்டாய்!
மேடையில் நடிக்கும் ஒருவனை முதல்வனென போற்றினாய்,
உன் தாய்மொழியும் தாய்மண்ணும் தூண்டிலில் தொங்கினவை!
சிரிப்பும் அழுகையும் விலைப்பட்ட மலர்களாக,
விற்பனைக்குக் கட்டப்பட்ட உணர்வுகளை நீ வாங்கினாய்.
பசியால் நடுக்கம் கொண்ட நம் மக்கள் குரலோ சிதறியது,
பாசிப்போன்ற புனைகோலங்களைப் பார்த்து மயங்கி விட்டாய்!
மொழி என்பது உன் உயிரின் சிந்தனம்!
இனம் என்பது உன் வேரின் முதன்மை!
அவற்றை விற்று பளிங்கொளியில் மயங்கினால்,
வேரற்ற இலைபோல் வீழ்வாய், தமிழா, விழிப்பாயோ?
வீரர்கள் சாய்ந்த மண் தான் உனது வேரின் வாசல்,
அந்த மண்ணை விட்டு பொம்மைகளை வணங்கினாய்!
மெய்யற்ற மேடைகளில் வசதி தேடித் திரிகின்றபோது,
விடுதலைக்காக உமிழ்ந்த குரல்களை மறந்தாய்!
பண்டைச் சொற்களும் பரம்பொருளும் பாடுகின்றன:
“மாயை சூழ்ந்தாலும் உண்மையை விடாதே!”
உனது உள்ளத்தில் உண்மையின் தீயை மூட்டிக்கொள்,
இருளைக் கடக்கும் விளக்காக நீ திகழ வேண்டும்!
