“மண்ணும் கடலும் இன்னும் அழுகிறது” (முள்ளிவாய்க்கால் நினைவாக)

அவர்கள் நடக்கின்றனர்—வெண்மணலில்,
சிரித்து புகைப்படம் எடுக்கின்றனர்.
ஆனால் அவர்கள் தெரிந்து கொள்ளவில்லை,
அந்த மணல் சற்றுமுன் வரை இரத்தமாய் நனையப்பட்டது.

முள்ளிவாய்க்கால்—இன்று அமைதியாகத் தெரிகிறது,
ஆனால் 2009-ல் அங்கே அமைதி இல்லை.
அலைகள் அல்ல, பேரளவிலான குண்டுகள் தான் அங்கே விழுந்தன.
மனிதர்களே இலக்குகள் ஆனார்கள்,
பசிக்கும் குழந்தைகள், தாய்கள், மூதாட்டிகள்—
அனைவரும் ஒரே கூட்டமாக அழிக்கப்பட்டனர்.

“பாதுகாப்புப் பகுதி” என்ற பெயரில்
தத்தளித்த மக்கள் மீது விமானங்கள் குண்டுகளை விழவைத்தன.
சிலர் ஓடிக்கொண்டே இறந்தார்கள்,
சிலர் தங்களின் பிள்ளைகளை கையில் பிடித்தபடியே உயிரிழந்தார்கள்.

இது யுத்தமா? இல்லை.
இது திட்டமிட்டு நடந்த தமிழர் இனப்படுகொலை.
ஒரு மொழி பேசினதற்காக, ஒரு இனமாக வாழ்ந்ததற்காக,
பாவமற்ற மக்கள் அழிக்கப்பட்டனர்.

உலகம் பார்த்தது—but சில வார்த்தைகளில் மறைத்து விட்டது:
“அது ஒரு உள்நாட்டு பிரச்சனை…”
“தீவிரவாதிகள் மரணமடைந்தனர்…”
ஆனால் உண்மை என்ன?
மறைக்கப்பட்ட ஒரு காபுட்டுச் சுத்தமான இன அழிப்பு!

இன்று நீங்கள் அந்த கடற்கரையை பார்வையிடலாம்,
ஆனால் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்—
அங்கே உங்களின் காலடி அடியில்
மண்ணில் உறங்குகின்றன இன்னும் எண்மிக்க தமிழர் உடல்கள்.

முள்ளிவாய்க்கால், உனது கடல் இன்று அமைதியாகக் கூட இருக்கிறது,
ஆனால் உன் அலைகள் இன்னும் அழுகின்றன.
ஏனெனில் நீதியும், நியாயமும்,
இன்னும் வந்துபடவில்லை அந்த மண்ணில்.