வாழ்க்கையில் முன்னேறுவதற்கு வசதிகளும் செல்வாக்கும் அவசியம் என்று நினைப்பவர்களுக்கு மத்தியில், “எனக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய சாதகமே வறுமைதான்” என்று கூறி உலகையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளார் ‘Thyrocare’ நிறுவனத்தின் நிறுவனர் டாக்டர் ஏ. வேலுமணி.
வறுமையின் பிடியில் சிக்கி, ரயில்வே பிளாட்பாரத்தில் அமர்ந்து படித்து, இன்று இந்தியாவின் முன்னணி தொழில்முனைவோராக உயர்ந்திருக்கும் இவரது கதை, இணையத்தில் வைரலாகி பலருக்கும் உத்வேகம் அளித்து வருகிறது.
வறுமையோடு போராடிய கல்லூரி நாட்கள்
இன்று 5,000 கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள ஒரு மாபெரும் மருத்துவப் பரிசோதனை நிறுவனத்திற்கு அதிபராக இருந்தாலும், 1974-1978 காலகட்டத்தில் வேலுமணியின் வாழ்க்கை போராட்டங்கள் நிறைந்ததாக இருந்தது.
கோயம்புத்தூரில் உள்ள ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணா மிஷன் வித்யாலயாவில் அவர் படித்தார்.
அக்காலத்தில் நகரக் கல்லூரிகளில் கட்டணம் மற்றும் விடுதிச் செலவுகள் மிக அதிகம் என்பதால், குறைந்த கட்டணம் கொண்ட இந்தக் கல்லூரியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
அங்கு ஆண்டு கட்டணம் 300 ரூபாய் மற்றும் விடுதிச் செலவு மாதம் 75 ரூபாய் ஆகும்.
ஆனால், இந்தச் சிறிய தொகையைக் கூடக் கட்ட முடியாத நிலையில் அவரது குடும்பம் இருந்தது.
இதனால் அவர் நகரில் இருந்த இலவச அரசு ஆதிதிராவிடர் விடுதியில் தங்கிப் படித்தார்.
வாழ்வை மாற்றிய 7 ரூபாய் ரயில் பாஸ்
விடுதியிலிருந்து கல்லூரிக்குச் செல்ல தினசரி பேருந்து கட்டணம் ஒரு வழிக்கு 60 காசுகள். அதாவது மாதம் 30 ரூபாய் வரை செலவாகும். இதைச் சிக்கனம் செய்வதற்காக அவர் ரயிலைத் தேர்ந்தெடுத்தார். மாணவர்களுக்கான காலாண்டு ரயில் பாஸ் (Quarterly Pass) வெறும் 7 ரூபாய்க்கு கிடைத்தது. இந்த 7 ரூபாய் முதலீடுதான் தனது வாழ்க்கையின் திசையை மாற்றியதாக அவர் நெகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிடுகிறார்.
காலை 5.50 மணிக்கு ரயிலைப் பிடித்து 6.25 மணிக்கு நகரம் திரும்புவார். மீண்டும் மாலை 6.10 ரயிலில் விடுதிக்குச் செல்வார். கல்லூரி வகுப்புகள் காலை 9 மணிக்குத் தொடங்கும் என்பதால், இடையில் கிடைத்த பல மணிநேரங்களை அவர் வீணாக்கவில்லை.
பிளாட்பாரமே வகுப்பறையானது
“அந்தக் கூடுதல் நேரங்களில் நான் என்ன செய்தேன்?” என்று கேட்கும் வேலுமணி, ரயில்வே பிளாட்பாரமே தனது படிப்பு அறையானதாகக் கூறுகிறார்.
கணிதம், இயற்பியல் மற்றும் வேதியியல் புத்தகங்களை விரித்து வைத்துக்கொண்டு பிளாட்பாரத்திலேயே மணிக்கணக்காகப் படித்தார்.
சுமார் 1000 நாட்கள், 6000 மணிநேரங்களை அவகாட்ரோ (Avogadro), ஓம் (Ohm) மற்றும் பிதாகரஸ் (Pythagoras) விதிகளுடன் செலவிட்ட அந்த உழைப்புதான், பின்னாளில் அவருக்கு பாபா அணு ஆராய்ச்சி மையத்தில் (BARC) விஞ்ஞானியாகப் பணியாற்றும் வாய்ப்பைப் பெற்றுத் தந்தது.
தாயின் தியாகமும் நான்கு கொள்கைகளும்
இந்தக் கடினமான பயணத்திற்குப் பின்னால் அவரது தாயின் மிகப்பெரிய தியாகம் மறைந்துள்ளது. நாளொன்றுக்கு வெறும் 3 ரூபாய் மட்டுமே சம்பாதித்த அந்தத் தாய், வேலுமணியின் கல்லூரி கட்டணத்தைச் செலுத்துவதற்காகத் தனது கையில் இருந்த நான்கு வளையல்களை விற்றார். தாயின் அந்தத் தியாகம் வீணாகக் கூடாது என்பதில் வேலுமணி உறுதியாக இருந்தார்.
தனது வெற்றியைப் பின்வரும் நான்கு கொள்கைகளில் அவர் சுருக்குகிறார்:
-
பொறுமை (Patience)
-
கவனம் (Focus)
-
சிக்கனம் (Frugality)
-
ஒழுக்கம் (Discipline)
பல வருடங்கள் கழித்து, தனது மனைவியை அதே ரயில்வே பிளாட்பாரத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற வேலுமணி, “இந்த ஒரு தளம் தான் என்னை விஞ்ஞானியாக உருவாக்கியது” என்று காட்டிய தருணம் உணர்ச்சிகரமானது.
இணையவாசிகளின் பாராட்டு
இவரது பதிவு சமூக வலைதளங்களில் பகிரப்பட்டவுடன் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் தங்கள் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து வருகின்றனர். “இது வெறும் வறுமையின் கதையல்ல, இது நோக்கத்தின் (Purpose) கதை” என்று ஒரு பயனர் பதிவிட்டுள்ளார். வசதிகள் இல்லாததைக் குறைகூறாமல், கிடைத்த சூழலைத் தனக்குச் சாதகமாக மாற்றிக்கொண்ட வேலுமணியின் மன உறுதிக்கு உலகம் முழுவதிலுமிருந்து பாராட்டுகள் குவிந்து வருகின்றன.
