முள்ளிவாய்க்கால்…
அது ஒரு பெயரல்ல;
அது தமிழரின் சுருண்ட தந்தை கை,
தாயின் ஆறாத புண்,
இனக்கொலையில் இழந்த பிள்ளையின்
குருதியால் கொஞ்சிய அழுகுரல்!
அங்கே பூக்கள் பூத்தன,
ஆனால் அதன்கீழ் எலும்புகள்
மண்ணோடு கலந்து அழுதன.
உலகம் பார்த்தது—
பார்த்தும் பேசவில்லை.
இது ஒரு நாள் போல நடந்த இரவு ஹாலோகாஸ்ட்!
ஐயனே…
அந்த நாட்களில் நீயும் சும்மா இருந்தாயோ?
இந்தக் குழந்தையின் சிரிப்பை
உனது காவல் கடைக்கண்கள் காணவில்லையா?
ஒவ்வொரு உடல்சிதைவும்,
மண்ணுக்குள் எழுதினது—
“நாங்கள் பயங்கரவாதிகள் அல்ல;
நாங்கள் உயிராய் இருந்த தமிழர்!”
நாங்கள் நிழலல்ல.
எங்கள் மொழி ஒரு மௌனமல்ல.
எங்கள் வரலாறு கண்ணீரால் அழியாது.
எரியுது எரியிலும்—
கவிதையல்ல, எங்கள் மீள்சுழற்சி இது!”
முள்ளிவாய்க்கால் ஒரு சரணடைதல் அல்ல,
அது எழுச்சியின் தாயகம்.
எங்கள் தாய்மொழியின் சாம்பலில்
எங்கள் கனவுகள் எரிந்தும் சுடர்ந்தன!
நீதியின் பேரில்…
அழிந்த நெஞ்சங்களுக்காக
பிழைக்கும் கண்ணீருக்காக
இந்த வரிகள் நினைவல்ல—
இவை உயிர் எழுச்சி!
இது ஒரு அழைப்பு:
விழுந்தவர்களின் நாமத்தில்—
“நாங்கள் இருக்கிறோம்.
நாங்கள் காண்கிறோம்.
நாங்கள் எதிர்த்து எழுகிறோம்!”
