(செம்மணி – சித்துப்பாத்தி நினைவாக)
மண்ணுக்குள் மூடியவுடன் மறையவில்லை,
எங்கள் குரல்கள், கனவுகள், முந்தைய காலை.
கழுதைப் பற்கள் எறிந்த சிங்கள சத்தம்,
மௌனமாக நசுக்கியது எங்கள் சமர சுடர்த் தீபம்.
இடது பக்கம் ஒரு தாயின் எலும்புக்கூடு,
வலது பக்கம் ஒரு பிள்ளையின் சிதைந்த முதுகெலும்பு.
இருவரும் தழுவி இருந்தனர் –
பயம் இல்லாமல், ஆனால் கனவு தொலைந்த நிலையில்.
ஓர் இரவில் வந்தது மரணத்தின் பறவை,
வானம் வரை வெடித்தது பாம்பு போன்ற குண்டுகள்.
முகங்களில் இன்னும் புன்னகை இல்லை,
ஆனால் வலி உறைந்த அமைதி பேசிக்கொண்டிருந்தது.
வெறும் எலும்பல்ல இது –
இது எங்களின் மொழியின் நிரூபணம்.
இது தமிழர் தாய் நிலத்தில்
மண்ணால் மூடப்பட்ட உண்மையின் நிசப்தம்.
ஆழ்ந்த குழிகளில் பூத்திருக்கின்றன
நினைவுகளின் காய்ந்த மலர்கள்.
பிள்ளைகளின் குரல்களும், தந்தையின் அழுகையுமாய்
ஒட்டியிருக்கின்றன ஒவ்வொரு எலும்பிலும்.
கண்களை மூடி இந்த படிமத்தைப் பார்த்தால்,
அவர்கள் கண்ணீரில் மூழ்கிய கதைகள் பேசும்.
“நாங்கள் கனவுகளை கொண்டிருந்தோம்,” எனச் சொல்லும்,
“அது எங்களுக்கு மட்டுமல்ல – உங்களுக்கும்,” என்று கேட்கும்.
இனி நம்மிடம் ஒரு கடமை –
இவர்களின் கனவுகளை மீட்டெடுக்க.
இலங்கை அரசு புதைத்தாலும்,
எங்களை இந்த மண்ணே மீண்டும் எழுப்பும்.
