மண்ணுக்குள் புதைந்த வேதங்களாய்,
மறைபொருள் பேசும் எழுத்துக்களாய்,
காலத்தின் கணக்கை கடந்தது ஈரான் —
கரையாத நாகரிகத்தின் கருங்கற் சிகரம்!
ஏழாயிரம் ஆண்டுகள் –
ஒவ்வொரு மண்மணலும் சொல்லும் கதைகள்,
சாதியின் மீதுள்ள சாமானியத்தின் கவிதைகள்,
கலையின் வழியாகப் பொங்கும் கலாச்சார நாடிகள்.
சுழன்ற வானம் எத்தனை மாறினாலும்,
பரிதி மாறும் போது மாயாத அந்த சூரியக் கதை,
எழுதியது ஈரான் — கவிஞன் போல உலகத்தின் உள்ளங்கண்ணில்.
தூக்கில் பிணத்தையும், சிதைவில் பார்வையையும்,
தாண்டி எழும் அந்த ஊர்களின் ஓசை —
வழித்தடமல்ல, வாழ்கையின் வீரம்!
காவியமாகிய நாடு இது,
களையில் மழையாய் பெய்த அறிவு,
கேள்விகளுக்கே கோயில்கள் கட்டியவர்கள்,
கற்பனையிலே குவிந்த வரலாறுகள்!
துணிக்க முடியாதது இதன் மூளை;
தொலைக்க முடியாதது இதன் மூதறிவு.
குண்டுகளும், பயங்கரவாதத் தீர்வுகளும்
ஏமாற்றம் அல்லவே, ஈரானின் திண்மை உணர்வு!
மண்ணைத் தூளாக்கும் ஏவுகணைகளால்
மனதை நசுக்க முடியாது.
ஏழு தலைமுறை நினைவில் நிற்கும் பெயரை
ஏதோ நாளைய முட்டாள்தனம் அழிக்க முடியாது!
ஈரான் வீழவில்லை, வீழவும் கூடாது;
ஏனெனில் இது வெறும் நாடல்ல —
இது ஒரு உயிர்!
அழிவினை வென்ற அடையாளம்!
